ஏகத்துவ மெய்ஞ்ஞான சபை

ஞானத்துளிகள்

தொகுத்தவர்: - திருமதி G.R.J. திவ்யா பிரபு I.F.S.,I.A.S; சென்னை



நிராகார பிரம்மம் ஸத் பொருள்.  சாகார பிரம்மமும் ஸத் பொருளே. கரை காணாத கடல் போன்றது சச்சிதானந்த பிரம்மம். கீழும் மேலும் எல்லாப் பக்கங்களிலும் அந்த ஒரு பொருளே உளது.



நீர் நீரால் மூடப்பட்டது போன்றது அது. மகா காரணமாயிருக்கிற பிரம்மவாரி அசைவுற்று அசலமாயிருக் கிறது. பிறகு அது செயல்புரியும் பொழுது அதில் அலைகள் தோன்றுகின்றன. சிருஷ்டி, ஸ்திதி, சம்ஹாரம் ஆகிய கிருத்தியங்கள் அதில் நிகழ்கின்றன.



பத்து ஜாடி நீரில் சூரியனுடைய பத்து பிம்பங்கள் தென்படுகின்றன. ஒவ்வொரு ஜாடியாக உடைத்தெறிந்தால் சூரிய  பிம்பமும் ஒவ்வொன்றாக ஒழிகிறது. ஜாடி நீரில் தென்படுகிற சூரிய பிம்பம் போன்றது ஜீவாத்மன்.



யதார்த்த சூரியன் போன்றது பரமாத்மன்.  பத்து ஜாடிகளையும் அழித்து விட்டால் பத்து பிம்பங்களும் போய் அழிகின்றன. அதனால் அசல் சூரியனுக்குப் பழுதில்லை. ஜீவபோதம் போய்விட்டால் பரமாத்மனை விளக்குதற்கு ஆள் இல்லை.



பிரம்மத்தைச் சொல்லால் விளக்க முடியாது. நெய் எப்படி இருக்கிறது என்று ஒருவன் கேட்டால். நெய் நெய்யாகவே இருக்கிறது என்றுதான் சொல்ல முடியும். அங்ஙனம் பிரம்மம் பிரம்மமே. இப்படி என சீர்தூக்கிச்  சொல்லுதற்கு உவமை யில்லை. பிரம்மம் அசலமாய், செயலற்றதாய்  இருக்கிறது.



தர்மம் அதர்மம், பாப புண்ணியம் ஆகியவைகள் ஜீவாத்மனுக்கு உண்டு. ஆனால் இவைகளெல்லம் பிரம்மத்தைச் சாரமாட்டா. இறை  சைதன்ய சொரூபம். பேருணர்வே. இறையை மிகைபட நினைப்பதால்  மனிதனுக்கு மூளை குழம்பிப் போகிறதென்று சிலர் சொல்லுவது  சரியல்ல. பேரறிவை ஆழ்ந்து நினைப்பவனுக்கு அறிவு கெட்டுப் போவது எங்ஙனம்?



துன்பமும், துயரமும், பாபமும் உலகில் இருப்பானேன் என்னும் கேள்வியயழுகிறது.  இவை யாவும் ஜீவாத்மனுக்கு உரியவைகள். பிரம்மத்தை இவைகள் எட்டுவதில்லை. பாம்புக்குப் பல்லில் வி­ம் இருக்கிறது.  இந்த வி­த்தால்  தீண்டப் படும்பொழுது மற்றவர்கள் மடிந்து போவார்கள். ஆனால் பாம்பை இது ஒன்றும் செய்யாது.



நான்கு வேதங்கள், ஆறு சாஸ்திரங்கள், பதினெட்டுப் புராணங்கள், ஆகம நிகமங்கள் ஆகிய இவையாவும் உச்சிஷ்டமானவைகள். ஏனென்றால் அவைகளெல்லம் மனிதனுடைய நாவில்  படிந்தவைகள். பிரம்மம் என்னும் பரிபூரணம் ஒன்று மட்டும் எச்சில் படாதது. ஏனென்றால் நாவால் அதை விளக்க முடியாது.



தீபவெளிச்சத்தில் ஒருவன் வேதத்தைப் படிக்கிறான். அதே வெளிச்சத்தில் மற்றொருவன் பொய்ப்பத்திரம் ஆயத்தப்படுத்துகிறான். தீபவெளிச்சமோ இவ்விரு செயல்களிலும் கட்டுப்படாதது.  பிரம்மம் அத்தகையது.



பிரம்மம்  கேள்வி, பார்வை ஆகிய இரண்டுக்கும் அப்பாற்பட்டது. துவைதம் அல்லது பலவற்றின் காட்சி மாயா காரியமாகும்.  இந்த மாயைக்கு அப்பாற்பட்டது பிரம்மம். பிரம்மத்தைப் பற்றி வேத சாஸ்திரங்கள் வெகுவாகப் பேசியிருக்கின்றன.



அது எதற்கு நிகர் என்பது தெரியுமா? கடலைப் பார்த்துவிட்டு ஒருவன் வருகிறான். அது எத்தகையது என்று கேட்டால் அவன் வாயை அகலமாகப் பிளந்து அதன் அலையையும் இரைச்சலையும் பற்றி அது  எத்தகைய காட்சி என்று அரற்றுகிறான். அதற்குமேல் அவனால் ஒன்றும் சொல்ல முடியாது.  வேதங்கள் பிரம்மத்தைப் பற்றிப் பகர்வது அது போன்றது.



பிரம்மம் சத்தியம்; ஜகத் மித்தை; நாமரூபத்தோடு கூடிய பிரபஞ்சம் வெறும் கனவு போன்றது.  இங்ஙனம் ஞானி தெளிவடைகிறான். பிரம்மத்தை இன்னதென்று வாக்கால் விளக்க முடியாது. அதனை இன்னது என்று பகர்வதும் பொருந்தாது.



ஞான விசாரம் செய்கிறவனுக்கு இறைவனின் வடிவங்களும் சொரூபங்களும் அகன்று போகின்றன.  பரப்பிரம்மம் மட்டும் எஞ்சியிருக்கிறது.  நாமரூபத்தோடு கூடிய ஜகத் மறைந்து பட்டுப்போகிறது. சக்தியும் பிரம்மமும் ஒன்றே.  சக்தியின் மகிமையாலேயே இப்பிரபஞ்சம் முழுதும் மெய்ப்பொருளாகத் தென்படுகிறது.



சக்தி இல்லையேல் ஜகத்தும் மித்தையாய்ப் போம். சிருஷ்டி, ஸ்திதி, சம்ஹாரம் ஆகிய முத்தொழில்களும், பிரபஞ்சத்தின் தோற்றமும் வெறும் மாயா காரியங்களே என அத்வைத வேதாந்தி பகர்கிறான். விசாரித்துப் பார்த்தால் இவையாவும் வெறும் சொப்பனத்துக்கு ஒப்பானவைகள்.  மாயாசக்தியுமே வெறும் கனவு போன்ற அஸத்தாம். பிரம்மம் ஒன்றே ஸத் (நிரந்தரம்).



இறைவன் உருவத்தோடு கூடியவரா அல்லது அருவம் ஆனவரா?


இறைவனுக்கு இதுதான் விளக்கம் என்று யாரும் வரையறுத்துக் கூற முடியாது. அருவுருவானதே இறை!



ஞானத்தில் சாதகன் ஒருவன் முதிர்ச்சியடைந்து மேல்நிலைக்குப் போகப்போக இறையருளும் மகிமைகளும் மறைந்து பட்டுப்போகின்றன.  சாதனத்தில் இன்னும் மேலே போகும்பொழுது வடிவம் ஒன்றும் காட்சிக்கு வருவதில்லை.  வெறும் ஜோதி தரிசனம் மட்டும் தென்படுகிறது.



மகான்கள் ஏகயிறையை அகண்ட சச்சிதானந்தமாகப் போற்றினர். இறைவா! உன்னுடைய மாயாசக்தியால் ஒரு சரீரத்தில் கட்டுண்டு இருப்பவன் போன்று உன்னை நீ காட்டிக் கொள்கிறாய் என்று அவர்கள் அவனைப் பக்தியுடன் ஏத்தினர்.



பறவை எவ்வளவு உயரம் பறந்தாலும். அதற்கு மேல் வெட்டவெளி அகண்டாகாரத்தில் விரிந்தோடுகிறது. அதே விதத்தில் பிரம்மபோதத்தில் சாதகன் எவ்வளவு உயரம் மேலே போனாலும் அதன் எல்லையைக் காண அவனுக்கு இயலாது. 


(துளிகள் பெருகும்)